Jeffrey Bignell werd derde tijdens het WK in Medellin, Colombia. Bignell kijkt met een tevreden gevoel terug op zijn prestatie. Maar wat als hij niet geblesseerd zou zijn…

Hoe ging voor jou de dag?

,,De dag ging op zich best goed! Ondanks dat dit waarschijnlijk voor mij de zwaarste wedstrijddag ooit was. Presteren op 1500 meter hoogte, met een hoge luchtvochtigheid en hoge temperatuur is alleen al zwaar. Echter 3 weken voor het WK ging ik hard onderuit tijdens een training, waarbij ik met een salto over het stuur op mijn bil viel. Het duurde een half uur voor ik zelfstandig op kon staan, nadat ik een paar keer flauw gevallen was. Jeroen Scheepers, mijn teammanager wilde eigenlijk al de ambulance bellen. Maar dat wilde ik niet. Bang om te horen te krijgen dat ik het WK maar uit mijn hoofd moest zetten. Net nu ik zo lekker in vorm was. De eerste dagen na de crash kon ik nauwelijks lopen en leek het wel of ik in mijn broek gescheten had, zo liep ik erbij. Toch ben ik zo snel mogelijk aan de gang gegaan om proberen te herstellen. Na een week heb ik mijn Fysio, Rinus Lauwers zijn hulp ingeroepen. Hij is meestal mijn redder in nood! Ook nu weer, kon ik direct bij hem terecht en heb ik uren bij hem op de bank gelegen. Na iets meer dan 2 weken ben ik dan toch het vliegtuig in gestapt. Niet wetende of ik nou daadwerkelijk van start zou kunnen gaan. Ik had namelijk geen enkele keer meer gestart en op snelheid op een baan gereden. Mijn eerste meters waren de maandag voor het WK. Daar moest ik in 6 rondjes de baan verkennen en ook nog eens kijken en voelen of mijn lichaam het aan kon. Naast de grote bloeduitstorting op mijn billen en onderrug, had ik voornamelijk veel last van mijn stuitje. Aanzetten met de start en aanzetten uit de bochten deed pijn. Dag 2 kon ik maar 4 rondjes trainen. In die 4 rondjes moest ik toch even wat meer doen, want het springen op het 2e stuk liep de dag ervoor nog niet zo goed. Gelukkig ging dat nu wel beter en was de pijn ook iets minder en kon ik wat beter aanzetten. Gelukkig had ik na deze dag 2 dagen rust. Ik heb hier dan noodgedwongen ook heel erg goed gebruik van heeft gemaakt. De wedstrijddag verliep best goed. Omdat de omstandigheden heel erg zwaar waren, hoopte ik op een makkelijke moto, zodat ik me een beetje kon sparen. Gelukkig was dit het geval en kon ik de moto’s makkelijk winnen, zonder al te veel energie te verbruiken. In de 1/8 finale lag ik 1e, maar een Amerikaan wilde perse winnen en liet hem gaan zonder het gevecht aan te gaan. In de 1/4 finale pakte ik weer makkelijk de winst. De 1/2 finale heb ik totaal verprutst. Normaal is mijn start mijn sterkste punt, maar kon niet echt weglopen. Verder tikte ik de eerste jump aan en verloor net dat belangrijke metertje. in de eerste bocht werd ik geblokt, waardoor ik het hele 2e stuk niet kon springen. Ik zag de finale letterlijk en figuurlijk aan me voorbij gaan. Iedereen sprong me voorbij. Ik lag nu op een vijfde, niet kwalificerende plaats. In de laatste bocht maakte ik een move en pakte alsnog plaats vier. Helaas hierdoor wel een slechte startplaats in de finale. In de finale van startplaats 7, had ik wel een goede start. Maar ook nu weer, tikte ik de eerste bult een beetje aan. Verder kon ik wel aardig versnellen en moest als vierde aan sluiten, in de eerste bocht. Het tweede stuk liep nu wel goed, alhoewel ik de laatste Big Double helemaal oversprong. Hierdoor kon ik niet goed een aanval op drie doen. Het derde stuk was ik alleen maar bezig, om een laatste poging om in te halen voor te bereiden. Gelukkig kon ik in de bocht een ‘Super Move’ maken tussen de Fransman Imbert en Amerikaan Gomez en pakte zo de derde plaats. De uiteindelijke Wereld Kampioen, Srcusse uit Australië en Carnes uit de USA zijn ook geen watjes. Beide meervoudig Wereldkampioen en zelfs voormalig AA Pro in the States.”

Hoe voelde de baan?

,,In de training voelde de baan niet helemaal geweldig. Hij was nog een beetje zacht. Met name het tweede stuk had ik op de eerste trainingsdag, problemen mee. De baan was technisch niet echt moeilijk. Er zaten ook niet echt super moeilijke jumps in. Het eerste stuk was echt een powerstuk. Op zich ligt zo’n eerste stuk me wel. Naar mijn idee heb ik in de drie weken herstellen wel wat power ingeleverd. In alle EK rondes was ik daar behoorlijk goed in en nu werd ik daar twee keer ingehaald door iemand die dat tijdens EK rondes nog geen enkele keer had gedaan. Maar goed de baan was uiteindelijk tijdens de wedstrijddag zeer goed. Het leek net een biljartlaken. Zo strak en hard. Dit kwam mij op het tweede stuk wel heel erg goed uit. Daar kun je vaak toch het verschil maken. Vaak als je springt kost je dat uiteindelijk ook wat minder energie.”

Had je verwacht derde te eindigen?

,,Ik weet eigenlijk niet wat ik had verwacht. Een heleboel mensen zeiden vooraf steeds tegen mij, jij gaat Wereldkampioen worden. Zoiets zou ik nooit over mezelf zeggen. Niet dat ik geen wereldkampioen wil worden, maar die druk wil ik mezelf niet opleggen. Ik ga altijd voor goud. Heb een hekel aan verliezen! Daar heb ik veel voor over, om dat te voorkomen. Uiteraard met mijn crash drie weken voor het WK, wist ik niet meer wat ik moest verwachten. Op een gegeven moment had ik wel zoiets van; het gaat eigenlijk best goed! Maar hou je aandacht erbij. Op een gegeven moment, was ik natuurlijk superblij dat ik in de finale stond. uiteraard baalde ik dat ik die halve finale had verpest. Wist dat het vanaf 7 moeilijk zou worden. Bleef toch positief denken. Vanaf 7 kan ik in ieder geval niet gebost worden. Toen ik in de race, vierde lag, moest ik mezelf ook tot rust manen. Niet proberen bij iedere bocht in te halen, maar juist goed voorbereiden op een vrijwel 100% resultaat actie. Gelukkig lukte me dat ook in een geweldige laatste bocht, waar ik naar drie stak. Vaak vind ik dat soort races ook het leukst. In Nederland komt dat eigenlijk vrijwel nooit voor, omdat ik meestal vooraan rijd. Uiteindelijk zitten dit soort acties ook in het pakketje.”

Hoe tevreden ben je met dit resultaat?

,,Na alle ellende en onzekerheid van de afgelopen weken, ben ik supertevreden met dit resultaat. Ik heb een derde plaats gewonnen! Zo zie ik het tenminste. Ik ben van vier naar drie gegaan. Ik zou zuurder geweest zijn, als ik van twee naar drie zou zijn gegaan. Dan zou ik echt gebaald hebben! Verder we hebben het hier wel over een WK. Bijna 80 rijders in mijn klasse, uit 39 landen en ik hoor bij de beste drie daarvan. Natuurlijk heb ik wel even gedacht; wat als ik nou niet geblesseerd zou zijn geweest? Zou ik dan wellicht hebben gewonnen??? We zullen het nooit weten! Toen ik mijn zoon via Face Time sprak, was hij helemaal door het dolle en trots op zijn papa. Wat wil je nog meer!”

Beeld: Lou Designs & Photography