Assen1988

Wanneer ben je begonnen met BMX?

Vanaf 1983 ben ik begonnen bij de Paradijssel Flyers in Capelle aorlandoWK1987/d IJssel. De laatste WK die ik reed was
in Schijndel in augustus 1993. In september 1993 reed ik mijn laatste wedstrijd in Baarlo. Daar raakte
ik in de halve finale geblesseerd door een valpartij in de laatste bocht en heb toen het seizoen niet meer uit kunnen fietsen. Met een enkelblessure ben ik toen de winter ingegaan, maar die herstelde zo slecht dat ik besloot er mee te stoppen. In 2001-2003 woonde ik in Houston, Texas en heb toen nog diverse wedstrijden gereden bij de NBL en ABA. Met mijn 33 jaar reed ik toen supergirls 17+ en heb nog leuk mee kunnen fietsen. Ik was bijna 2x zo oud als de meeste meiden in de finale, maar ze hadden nog een hele kluif aan deze ‘oude muts’!

Hoe ben je in aanraking gekomen met BMX?

Ik ben in aanraking gekomen met BMX, doordat er bij ons in de buurt een aantal Fietscrossers waren die overal springbulten en baantjes aanlegde. We woonde in een nieuwbouwwijk en daardoor was er genoeg te doen overal! We bouwden wel bijna elke dag een nieuwe bult, omdat deze weer door bulldozers was platgereden. Het deerde ons niet… we bouwden gewoon weer een nieuwere nóg hogere bult! Door de populariteit van de WK Fietscross in Slagharen werden er overal banen opgericht en zo ook in Capelle a/d IJssel. De Paradijssel Flyers waren geboren. Op 7 mei 1983 reed ik mijn eerste wedstrijd in Rijswijk en daar won ik meteen! Dat jaar won ik bijna alle wedstrijden in West en mocht zodoende naar Emmen naar het Nederlands Kampioenschap. Uiteindelijk heb ik het tot de halve finale geschopt maar viel in de eerste bocht terwijl ik aan de leiding lag. Door mijn onervarenheid werd ik gemakkelijk tegen mijn achterwiel omvergereden. Mijn eerste grote wedstrijd was ten einde maar was ik een hele ervaring rijker.

Doetinchem1992 Had je vroeger een voorbeeld en wie was dat?

Ik had verschillende rijders als voorbeeld. In het begin was dat vooral Phil Hoogendoorn, omdat hij toen in  1983 in Slagharen Wereld Kampioen werd en wij hem voor de televisie hebben aangemoedigd! Hij reed  vaak bij ons in de regio waardoor wij hem veel zagen racen. Hij was pure snelheid en techniek te samen.  Het complete pakket wat een BMX-er moet hebben. Later kwam daar Bas de Bever bij. Altijd gefocust,  constante rijder met een mooie techniek. Mede door hem heb ik in Oss uren getraind om het springen en  snelheid maken (toen al de voorloper op ‘pumping’) onder de knie te krijgen op de rhythm section in de  laatste 2 stukken. Die laatste stukken nam hij zo vloeiend, een echte inspiratie om naar te kijken!


Wat was/is je carrière nummer? Heb je die zelf uitgekozen en waarom?

In de jaren 80 en 90 hadden wij helaas geen carrière nummers. Ik heb wel eens een verzoek bij de KNWU neergelegd maar daar werd toen geen gehoor aan gegeven. Als ik er nu 1 zou mogen uitzoeken dan zou dat denk ik nummer 92 zijn. Met dit nummer reed ik in 1985 voor het Kuwahara team. In dat jaar heb ik vele wedstrijden gereden en heel veel ervaring opgedaan. Dat was eigenlijk het jaar waar ik mijn doorbraak maakte en naar Canada ging voor mijn eerste WK met als resultaat een 6e plek en een 3e plek op de Open Canadese Kampioenschappen.

Had je een bijnaam, hoe kwam je daaraan?FCCRotterdam1987ECC-Slagharen1991

Volgens mij heb ik niet veel bijnamen gehad. De enige die ik me kan herinneren was ‘de speer’. Zo werd ik genoemd in een blad in 1984 en dat vond ik best grappig maar gelukkig is die verder niet bijgebleven.

Beschrijf het hoogtepunt uit je carrière!

Het beste dat ik heb kunnen behalen was in Orlando-Florida 1987; een tweede plek op de WK achter Anita van der Mortel in de oudste girls klasse.

Wie was je grootste concurrent?

Genoeg! Wij waren in een leeftijdsklasse waar er veel ‘Powder Puffs’ (de ouderwetse benaming van de Girls-klasse) aan elkaar gewaagd waren. Ik noem namen als; Corinne Dorland, Wendy Dekker, Melanie van Deene, Shakira Mols, Tina Madsen, Karen Murphy, Sarah Jane Nicholls, Anita v.d. Mortel, Brigitte Moes etc. Sorry als ik er nog een paar vergeet meiden! Wij hadden een grote groep die elke zondag aan de start stonden en elkaar graag op de baan het leven zuur maakte, maar naast de baan de grootste vriendinnen en lol trappers waren!

Welke baan/evenement is je het meeste bij gebleven?

Dat is best moeilijk… ik vond de wedstrijd in Ahoy Rotterdam bijvoorbeeld heel mooi, omdat het een mooie Arena is en wij niet alleen over de baan reden (met klei) maar ook over de wielerbaan hebben gereden! Dat was best een hele gave ervaring. Maar misschien waren toch de European Challenge Cup’s in Slagharen nog het mooist. Daar keek ik echt het hele jaar naar uit. Drie dagen lang trainen en racen tegen de grootste van Europa. Veel races, lang wachten maar ook nog een leuk pretpark om de hoek maakte het soms lastig… Ik heb ooit nog eens bijna mijn race gemist, omdat ik ff vergeten was dat de rij in de achtbaan toch iets langer duurde dan verwacht. Maar het mooiste was dat we op dit soort wedstrijden de meeste vrienden maakten uit heel veel verschillende landen. Veel lol hebben beleefd aan de avonden die we door het Pony Park maakte met grote groepen BMX-ers uit heel Europa.

Wat betekent BMX voor jou, of heeft het betekent?

Een waanzinnig jeugd! Ik kan niet anders zeggen. Veel vrienden gemaakt uit vele windstreken en die volg je nu nog, al is het op afstand, via FB bijvoorbeeld. Door het BMX heb ik veel van de wereld gezien en veel beleefd. Plakboeken vol met herinneringen bevestigen dit elke keer weer als ik ze nu inkijk met mijn kids. Zij rijden nu sinds kort zelf ook bij BMX Zoetermeer en vinden het helemaal geweldig dat mams er wat ‘vanaf weet’. Het is geweldig nu weer ‘de oude garde’ langs de baan tegen te komen en een praatje te maken. We hopen dit weer voor jaren nog te kunnen voortzetten.

Wat is het verschil tussen de BMX van vroeger en nu?

De banen van nu zijn naar mijn mening veel technischer geworden in vergelijking met vroeger. Wij moesten lange stukken overbruggen zonder bulten (of lees eigenlijk ‘bultjes’), waardoor snelheid van groot belang was. Nu heb ik meer het idee dat de rijders eerst de techniek goed onder de knie moeten krijgen (het ‘pompen’) en daarna er ook snelheid mee moeten leren combineren. Wij zijn begonnen op schoolpleintjes met houten bulten en op kleibanen waar je tot aan je velgen in de modder wegzakte. Dat was soms lastig maar hebt mij wel gevormd tot een redelijke rijder die onder vele omstandigheden kon rijden.

Ben je nog actief in de BMX?

Ik ben helaas niet zelf meer actief in de BMX maar sinds kort mijn kinderen wel. Zo kom ik samen met mijn man Hans weer naar de wedstrijden en trainingen toe. Vorig jaar hebben wij als bedrijf (Terra-Cotta Sportprijzen) de eindprijzen voor het Wereld Kampioenschap in Ahoy en de Champ’s Reunie mogen leveren en dat heeft ons weer in één klap bekend gemaakt in de BMX wereld. Sinds de jaren 80 en 90 waren mijn ouders al sportprijzenleverancier van vele wedstrijden, maar door mijn stoppen met fietscross is het verwaterd om de leveringen aan verenigingen en bedrijven voort te zetten in de BMX-wereld. Wij zijn als bedrijf op de achtergrond verder gegroeid in nog meer andere producten, waardoor wij nu een geheel compleet assortiment kunnen aanbieden. Nu weten vele clubs en organisaties ons weer te vinden en kruipt het bloed waar het niet gaan kan! Door ons BMX-hart kunnen de verenigingen van leuke korting profiteren wanneer zij bij ons een offerte neerleggen. Het BMX heeft ons in het verleden ook heel veel geholpen. Nu willen we weer voor de BMX-ers van de 21e eeuw iets moois betekenen en waardevolle sportprijzen leveren om de herinneringen van jouw prestatie gedenkwaardig te maken!

eindprijzenWK-Ahoy2014