Van Londen tot Tokyo

Wel tonen eigen tests juni/juli 2018 aan (in samenwerking met SMC Sportmax) dat er nog volop mogelijkheden/kansen zijn. Maar hoe wil en kan ik het doen? De verdere gedachte daaraan en enig besluit stel ik uit tot begin oktober na de laatste Worldcup. Niet dat ik daar veel kon betekenen, maar ik kon er uiteindelijk wel mijn 5e plek in de Worldcup-ranking 2018 veilig stellen.

Het telefoontje juli 2018 verraste me. Niet de overstap naar een ander team sprak me gelijk aan, maar dus wel de samenwerking met Martijn (Jaspers). Reden dan ook na het telefoontje om meerdere gesprekken met elkaar aan te gaan. In deze gesprekken werd het gevoel over de aanpak van Martijn bevestigd: geïndividualiseerd en persoonlijk. Maar ook gedisciplineerd en mede op basis van metingen/tests. Het klikte eigenlijk gelijk en we waren er snel uit, dat we de samenwerking en deze uitdaging wilden aangaan. Joris Harmsen was na zijn prestatie op het WK gelijk gevraagd voor het nationale team en die zou Team Oegema TVE waarschijnlijk gaan verlaten. De samenwerking met Laura Smulders binnen een team was echter ook interessant. En het ging mij eigenlijk maar om één ding: de samenwerking met Martijn Jaspers. Gelukkig maar, want tot ieders verbazing bleek augustus 2018 dat de dames Smulders en enkele rijders het team gingen verlaten. Wat een soap… De definitieve overeenstemming tot mijn teamoverstap was in augustus en we besloten dit geheim te houden tot na de laatste Worldcup om geen onnodige onrust te veroorzaken. Ook was het uitgangspunt om iedereen netjes te informeren en te bedanken. 8 Oktober volgde het persbericht van de overstap en begin november was de eerste teamtraining.

Ik heb nooit een baan gehad en kan het daarmee niet vergelijken. Ik vergelijk een nieuw team dan ook maar met de aanschaf van een jonge hond. Is heel leuk van tevoren en gaat prima de eerste weken. Maar dan kan het lastig worden en is het soms minder leuk dan het leek. En dat mijn vriendin afscheid van mij nam, vrij kort na de teamoverstap deed daar geen goed aan. Ik was de vastigheid binnen het nationale team kwijt, de veilige omgeving op Papendal, mijn vriendin en de beoogde woonruimte. Oeps… Dat vergde geen inzet, dat vergde vechten, knokken en het toelaten van hulp van anderen. Ik bleek meer een gevoelsmens dan ik ooit had gedacht en er veranderde in korte tijd meer dan eigenlijk goed voor me was. Mijn thuisfront, mijn vrienden en begeleidingsteam, Martijn en mijn nieuwe team. Ze hielpen me en ik bleef meest overtuigd van mezelf en de keuzes. We trainden, ik ging een aantal kids trainen, ik deed yoga… Ik zocht mijn weg. Kerst kwam, nieuwjaar passeerde en het eerste trainingskamp begon.

Het voelt goed!