Half juli 2018 kwam er een telefoontje met een vraag: Heb ik interesse om de overstap te maken van het nationale team naar Team Oegema TVE. Joris Harmsen had binnen dit team duidelijke progressie gemaakt met een 4 e plaats bij het WK 2018 als aansprekende prestatie. Bij het WK was hij zelfs de beste Nederlander in de categorie Men Elite. Maar nog duidelijker waren de resultaten van Laura Smulders die in 2018 bij de Women Elite alles won wat er te winnen viel: Wereldkampioen, winnaar Worldcup overall en de meeste races, Europees kampioen en Nederlands kampioen. Resultaten blijven echter een momentopname. Belangrijker voor mij was: deze resultaten werden bereikt onder leiding van trainer/coach en voormalig collega-rijder Martijn Jaspers.

Als eerste BMX’er die voldeed aan de kwalificatie-eisen voor Rio was ik begin 2016 mezelf hierop al aan het voorbereiden. Echter April 2016 werd ik in Manchester (bij de training voor de Worldcup daar) op volle snelheid van achteren aangetikt. Hierdoor crashte ik tegen de volgende oploop. Gevolg was een gebroken sleutelbeen, gebroken rib en geperforeerde long en een ziekenhuisopname. Naar huis werd vervolgens een avontuur omdat vliegen niet mocht. Onder begeleiding en met veel creativiteit van Bas (de Bever) lukte dit uiteindelijk via auto en trein. Maar het was 2016 en het WK en de spelen naderden. Alle middelen zette ik in. Ik trainde wat mogelijk was. Ik regelde en betaalde zelf een extra therapie in een poging het herstel te bespoedigen. Bij het WK in Medellin Colombia eind mei was ik bij de baantrainingen voor de wedstrijd nog niet in staat fatsoenlijk te starten maar de wedstrijd begon en… mijn startkracht kwam terug. Op inzet haalde ik de finale en het vertrouwen richting Rio groeide door deze wedstrijd. De voorbereiding ging verder en mede via een trainingskamp in Florida was ik er klaar voor. In de kwartfinale in Rio kwam ik echter hard ten val in de (groen geverfde) bocht.

Na Rio 2016 was er teleurstelling maar ook veel twijfel. Teleurstelling omdat de val in de kwartfinale meer dan een halve finale niet mogelijk maakten. Twijfel omdat ik niet kon laten zien wat ik kon door een blessure (en dat gebeurde me vaker). Deze gevoelens probeerde ik te compenseren door te doen alsof het me niet interesseerde en te feesten waar mogelijk. Maar de drang om op de BMX te stappen en te trainen kwam gewoon weer terug. In 2017 gebeurde echter wat andere jaren eigenlijk ook gebeurde, maar toen minder goed merkbaar voor mezelf. De lol in de wedstrijden verdween in de loop van het seizoen. Maar waarom? Merkt mijn begeleidingsteam dit niet en waarom doen ze niks of lijken ze er niks mee te doen? 2018 ga ik het anders doen. Door zelf meer focus op het trainingsproces te krijgen gaat en voelt het beter. Het plezier blijft! Ik was helemaal klaar voor de WK in Baku. Maar bij de training waaide het veel te hard en ik moest toch die sprong maken. Dom… dom… dom! Ik blesseer mijn enkel en daarmee ben ik vervolgens enkele maanden zoet. Niet de reguliere termijn van herstel maar fiks langer: na een week of 12 (en na mijn aandringen) komt men er namelijk achter dat de diagnose na de crash niet goed gesteld is. Er was nog schade in de enkel aanwezig. Een operatie op het eind van het seizoen moest dit alsnog blijvend herstellen en de wedstrijden die ik tot dan reed waren eigenlijk kansloos.

Ik ging in de loop van 2018 steeds meer twijfelen. Twijfelen hoe verder richting Tokyo. Want dat doel is duidelijk voor me. Maar kan ik het maximale uit mezelf halen op de manier zoals we het al enkele jaren doen? Ik heb de middelen en mogelijkheden om het zelf te doen, maar alleen voelt ook niet goed. De goed voorziene omgeving van Papendal verlaten, voelt ook eng.